Bir süredir rahatsız olan ve hayatını kaybeden Fatma Nur Halaçoğlu’nun cenazesi, bugün (06.09.2010) ikindi namazını mütekip kılınacak  cenaze namazının ardından Adana-Kozan’da toprağa verilecektir. 

      Merhume Fatma Nur Halaçoğlu’na  rahmet, saygıdeğer hocamız Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu ve yakınlarına başsağlığı diler, acılarını yürekten paylaşır, merhumenin mekanının cennet olmasını temenni ederiz.

         Yönetim Kurulu

        Merhume Havva Yavan’a  rahmet, Mehmet Özcan ve yakınlarına başsağlığı diler, acılarını yürekten paylaşır, merhumenin mekanının cennet olmasını temenni ederiz.

         Yönetim Kurulu

                                                                Yönetim Kurulu

       BURS VERME ONURUNU taşıyacak olan bu YARDIMSEVERLER, web sitemiz de  yayımlanacak ve adı sürekli sitemizde kalarak band şeklinde şükranlarımız sunulacaktır. BURSLAR  için ayrı bir Bütçe oluşturulmuştur ve ihtiyaç sahibi öğrencilerimize YÜZYÜZE METODU (Hayırsever-Öğrenci yüzyüze) şeklinde burs verilecektir.  ”ZEKAT ve FİTRE ” burs olarak verilebilir. Hemşehrilerimiz ve Dostlarımızın okumuş insan ve kültüre verdiği değerin önemini bilerek, BURS VERME ONURUNU yaşayacak dostlara şimdiden şükranlarımızı sunarken; ”BİR ÖĞRENCİNİN, SİZ DE YANINDA OLUNUZ” derken Burs verme onuruna sahip olacak Yardımseverlerimizin 30.10.2010 tarihine kadar Dernek Merkezi ile irtibat kurmalarını rica eder, saygılar sunarız.

                     YÖNETİM KURULU  

     ÖĞRENCİLERİMİZE; Derneğimizin 2010-2011 Eğitim-Öğretim yılı Burs Başvuru şartları  30.09.2010 tarihine kadar  Derneğimizin internet  sayfasında açıklanacaktır. Sevgilerimizle duyurulur.      

                                                       Aylardan Ağustos, günlerden Cuma

Zaferlerin ayı Ağustos…

Size öyle bir vatan aldım ki ebediyen sizin                 Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır.     

olacaktır.                                                  Fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.

Sultan Alparslan Gazi                                       Gazi Mustafa Kemal

Malazgirt Muharebesi

       26 Ağustos 1071 tarihinde, Büyük Selçuklu Hükümdarı Alparslan ile Bizans İmparatoru IV. Romen Diyojen arasında gerçekleşen savaş. Alparslan’ın zaferi ile sonuçlanan Malazgirt Muharebesi, Türklere Anadolu‘nun kapılarını açan savaş” olarak bilinir.

1060′lar süresince Büyük Selçuklu Sultanı Alparslan Türk müttefiklerinin Ermenistan ve Anadolu‘ya doğru göç etmesine izin verdi ve Türkler buralarda şehirlere ve tarım alanlarına yerleştiler. 1068 yılında Romen Diyojen Türklere karşı bir sefer düzenledi, fakat Koçhisar şehrini geri almasına rağmen Türk atlılarına yetişemedi. 1070 yılında Türkler (Alparslan komutanlığında), günümüzde Muş‘un bir ilçesi olan Malazgirt‘te Manzikert (Bizans dilinde Malazgirt) ve Erciş kalelerini ele geçirdi. Daha sonra Türk ordusu Diyarbakır‘ı (Amid) aldı ve Bizans yönetimindeki Urfa‘yı kuşattı. Ancak alamadı. Türk Beylerinden Afşin Beyi’de güçleri arasına katıp Halep‘i aldı. Alp Arslan Halep’de konaklarken Türk atlı birliklerinin bir kısmına ve Akıncı Beylere Bizans şehirlerine akınlar düzenlemesine izin verdi. Bu sırada da Türk akınlarından ve son gelen Türk ordusundan çok rahatsız olan Bizanslılar tahta ünlü komutan Romen Diyojeni çıkardılar. Romen Diyojen’de büyük bir ordu kurup Konstantinopolis’den (İstanbul) ayrıldı (13 Mart 1071). Ordunun mevcudu 40000 ile 50000 arası tahmin edilir.

        Bizans ordusu düzenli Rum ve Ermeni birlikleri dışında ücretli Slav, Got, Frank, Gürcü, Uz, Peçenek, Kıpçak askerlerinden oluşuyordu. Ordu ilk olarak Sivas‘ta dinlendi. Burada halkın coşkuyla karşıladığı imparator halkın dertlerini dinledi. Şikayetler üzerine de şehrin Ermeni mahallesini yıktırıp, bir kısmını öldürüp önderlerini şehirden sürdü. Haziran 1071′de Erzurum‘a vardı. Orada, Diyojen’in generallerinden bazıları Selçuklu bölgesine ilerlemeyi sürdürmeyi ve Alparslan’ı hazırlıksız yakalamayı teklif etti. Nikeforos Bryennius da dahil diğer generallerin bazıları da bulundukları yerde bekleyip pozisyonlarını güçlendirmeyi önerdi. Sonuç olarak ilerlemeye devam etme kararı verildi.

Diyojen, Alparslan’ın çok uzakta olduğunu veya hiç gelmeyeceğini düşünerek, ve Malazgirt‘i ve hatta Malazgirt yakınındaki Ahlat kalesini hızlıca geri ele geçirebileceğini ümit ederek Van Gölü‘ne doğru ilerledi. Öncü kuvvetlerini Malazgirt’e gönderen imparator ana kuvvetleriyle yola çıktı. Bu sırada da Halep‘te bulunan sultana elçiler göndererek kaleleri geri istedi. Elçileri Halep‘te karşılayan Sultan teklifi reddetti. Mısır‘a hazırladığı seferden vazgeçip Malazgirt’e doğru 50.000 kişilik ordusuyla yola çıktı. Casuslarının verdiği bilgiyle Bizans ordusunun büyüklüğünü bilen Alparslan Bizans İmparatorunun gerçek hedefinin İsfahan‘a (Bugünkü İran) girmek ve Büyük Selçuklu Devletini yıkmak olduğunu sezdi.

Ordusundaki yaşlı askerilerin yolda kalmasına neden olan cebri yürüyüşüyle Erzen ve Bitlis yolundan Malazgirt‘e varan Alparslan komutanlarıyla savaş taktiklerini görüşmek için Savaş Meclisini topladı. Romen Diyojen ise savaş planını hazırlamıştı. İlk saldırı Türklerden gelecek ve bu saldırıyı kırmaları durumunda da karşı saldırıya geçeceklerdi. Alparslan ise “Hilal Taktiği” konusunda komutanlarıyla uzlaşmıştı

                                                            Muharebe

         26 Ağustos Cuma sabahı çadırından kalkan Alparslan Malazgirt’le Ahlat arasındaki Malazgirt Ovasın’da, kendi ordugahının 7-8 km uzağında, ovaya yayılmış durumdaki düşman birliklerini

gördü. Savaşı önlemek için imparatora elçiler göndererek Sultan barış önerisinde bulundu. İmparator, Sultanın bu önerisini ordusunun büyüklüğü karşısında bir korkaklık olarak yorumladı ve öneriyi reddetti. Gelen elçileri de kovdu.

Düşman ordusunun büyüklüğünün kendi ordusunun 3-4 katı büyüklüğünde olduğunu gören Sultan Alparslan savaştan sağ çıkma ihtimalinin düşük olduğunu sezdi. Askerlerinin de hasımlarının sayı fazlalığı karşısında tedirginliğe düştüğünü fark eden Sultan eski bir Türk töresi uyarınca kefene benzeyen beyaz kıyafetler giydi. Atının da kuyruğunu bağlattı. Yanındakilere Şehit olduğu takdirde vurulduğu yere gömülmesini vasiyet etti. Komutanlarının savaş alanından kaçmayacağını anlayan askerlerin maneviyatı arttı. Askerlerinin Cuma namazına İmamlık eden Sultan atına binip ordusunun önüne çıkıp moral yükseltici ve maneviyat artırıcı kısa ve etkili bir konuşma yaptı. Allah‘ın Kuran‘da zafer vaat ettiği ayetleri okudu. Şehitlik ve Gazilik makamlarına erişilenciğini söyledi. Tamamı Müslüman olan ve büyük çoğunluğu Türklerden oluşan Selçuklu ordusu savaş pozisyonuna geçti.

          Bu sırada da Bizans ordusunda dinsel ayinler yapılmakta ve Papazlar askerleri kutsamaktaydı. Romen Diyojende eğer bu savaşı kazanması durumunda(ki buna inancı tamdı) ününün ve saygınlığının artacağından emindi. Bizans’ın eski ihtişamlı günlerine döneceğini hayal ediyordu. En ihtişamlı zırhını giydi ve inci beyazı atına bindi. Ordusuna zafer durumunda büyük vaatlerde bulundu. Tanrı tarafından şeref, şan, onur ve kutsal savaş sevapları verileceğini duyurdu. Alparslan savaşı kaybetmesi durumunda her şeyini ve atalarından miras kalan Selçuklu devletini de kaybedeceğini çok iyi biliyordu. Romen Diyojen de savaşı kaybetmesi halinde devletinin çok büyük güç, prestij ve toprak kaybedeceğini biliyordu. Her iki komutan da kaybetmeleri durumunda öleceklerinden emindi.

          Romen Diyojen ordusunu geleneksel Bizans askerî kaidelerine göre düzenlemişti. Ortada birkaç sıra derinlikte be çoğu zırhlı, piyade birlikleri ve bunların sağ ve sol kollarında atlı süvari birlikleri yerleştirilmişti. Romen Diyojen merkeze; General Bryennius sol kanata ve Kapodokya’yalı General Alyattes ise sağ kanata komuta ediyordu. Bizans ordusunun gerisinde büyük bir rezerv bulunuyordu ve bu özellikle taşra eyaletlerinde nüfuzlu kişilerin özel ordularının mensuplarından oluşuyordu. Geri rezerv ordusunun komutanı olarak genç Andronikas Dukas seçilmişti. Romen Diyojen’in bu tercihi biraz şaşırtıcı idi; çünkü bu genç komutan eski imparatorun yeğeni ve Yannis Dukas’in oğlu olup, bu kişiler açıkça Romen Diyojen’in imparator olmasının aleyhindeydiler.

          Savaş öğle saatlerinde Türk atlılarının toplu ok saldırısına geçmesiyle başladı. Türk ordusunun çok büyük bir çoğunluğu atlı birliklerden oluştuğundan ve nerdeyse hepsindede ok olduğundan bu saldırı Bizanslılarda önemli miktarda asker kaybına neden olmuştu. Ama yine de Bizans Ordusu saflarını bozmaksızın korudu. Bunun üzerine ordusuna yanıltıcı bir çekilme buyruğu veren Alp Arslan gerilerde gizlediği küçük birliklerinin tarafına doğru çekilmeye başladı. Bu gizlediği birlikler az miktarda organize olmuş askerlerden oluşuyordu. Türk ordusunun arka saflarında bir Hilal biçiminde yayılmışlardı. Türklerin hızlıca çekildiğini gören Romen Diyojen Türklerin saldırı gücünü yitirdiğini ve sayıca fazla olan Bizans ordusundan korktukları için kaçtıklarını düşündü. En baştan beri Türkleri yeneceğine inanmış imparator bu bozkır taktiğine kanıp kaçan Türkleri yakalamak için ordusuna Saldır buyruğu verdi. Çok az zırhları olduğu için hızlıca geri çekilebilen Türkler, zırh yığınına dönmüş Bizans süvarileri tarafından yakalanamayacak kadar hızlıydı. Ancak buna rağmen Bizans ordusu Türkleri kovalamaya başladı. Yan geçitlerde pusu kurmuş Türk okçuları tarafından ustaca vurulan ama buna aldırmayan Bizans ordusu saldırıya devam etti. Türkleri iyice kovalayıp yakalayamayan üstüne bir de çok yorulan (üstlerindeki ağır zırhların etkisi büyüktü) Bizans ordusunun hızı durma noktasına geldi. Türkleri büyük bir hırsla kovalayan ve ordusunun yorulduğunu anlayamayan Romen Diyojen yine de takip etmeye çalıştı. Ancak bulundukları mevziden çok ileri gittiklerini ve çevreden saldıran Türk okçularını görüp kuşatıldığını çok geç zamanda anlayan Diyojen geri çekilme buyruğu verme ikilemindeydi. Tam da bu ikilimdeyken geri çekilen Türk süvarilerinin yönlerini tam Bizans ordusu üzerine geçip hücuma kalkmaları ve geri çekilme yollarının da Türkler tarafından kapatıldığını gören Diyojen paniğe kapılarak ‘Çekil’ buyruğu verdi. Ancak ordusu çevrelerindeki Türk hatlarını yarıncaya kadar yetişen Türk ordusunun ana kuvvetleri Bizans ordusunda tam bir panik başlattı. Kaçmaya kalkan generalleri görüp daha da paniğe kapılan Bizans askerleri en büyük savunma güçleri olan zırhlarını da atıp kaçmaya çalıştı. Bu sefer de ustaca kılıç kullanan Türk kuvvetleriyle eşit duruma düşüp büyük çoğunluğu yok oldu.

Türk Soyundan gelen Uzlar, Peçenekler ve Kıpçaklar; Afşin Bey, Artuk Bey, Kutalmışoğlu Süleyman Şah gibi Selçuklu komutanları tarafından verilen Türkçe emirlerden etkilenen bu süvari birlikleri de soydaşlarının yanına katılınca Bizans ordusu süvari gücünün de önemli bir kısmını kaybetti. Sivas’ta soydaşlarına yaptıklarının acısını çıkartmak isteyen Ermeni askerleri her şeylerini bırakıp savaş alanından kaçınca Bizans ordusu için durumun vahameti arttı.

        Ordusunun dağıldığını ve komuta etme olanağının kalmadığını gören Romen Diyojen yakın birlikleriyle kaçmaya kalktıysa da artık bunun imkânsız olduğunu gördü. Sonuçta tam bir bozgun havasına giren Bizans ordusunun büyük bölümü akşam hava kararıncaya kadar yok edildi. Kaçamayıp sağ kalanlar teslim oldular. En sonuna kadar mertçe savaşan imparator omzundan yaralı olarak ele geçirildi.

Tüm dünya tarihi için büyük bir dönüm noktası niteliğinde olan bu savaş zafer kazanan komutan Alp Arslan’ın yenik İmparator IV. Romen Diyojen’le antlaşma yapmasıyla son buldu. İmparatoru bağışlayan ve ona iyi davranan Sultan antlaşmaya göre İmparatoru serbest bıraktı. Antlaşmaya göre imparator kendi fidyesi için 100.000 dinar, vergi olarak da her yıl 360.000 dinar ödeyecek ayrıca Antakya, Urfa, Ahlat ve Malazgirt’ide Selçukluya bırakacaktı. Tokat‘a kadar kendisine verilen Türk birliği eşliğinde Konstantinopolis’e (İstanbul) doğru yola çıkan imparator Tokat’ta toplayabildiği 200.000 kadar dinarı kendisiyle birlikte gelen Türk birliğine verip Sultan’a doğru yola çıkardı. Tahta kendi yerine VII. Mikhail Dukas’ın çıktığını öğrendi.

Romen Diyojen ise geri dönmekte iken Anadolu’ya dağılmış ordunun kalanlarından bir derme çatma bir ordu düzenlemiş ve kendisini tahttan indirenlerin ordularına karşı iki çatışma yapmıştır. Her iki muharebede yenilerek Kilikya’da bir küçük bir kaleye çekildi. Orada teslim oldu; keşiş yapıldı; katır üzerinde Anadolu’dan geçirildi; gözlerine mil çekildi; Proti (Kınalıada)’daki manastıra kapatıldı ve orada birkaç gün içinde yaraları ve enfeksiyon nedeni ile öldü.

Sonuç

VII. Mikhail Dukas, Romenes Diyojen’in imzaladığı antlaşmanın geçersiz olduğunu ilan etti. Bunu haber alan Alparslan’da ordusuna ve Türk Beylerine Anadolu’nun fethi emrini verdi. Bu emir doğrultusunda Türkler Anadolu’yu fethe başladılar. Bu saldırılarda sonu Haçlı Seferleri ve Osmanlı İmparatorluğuna varacak bir tarihi süreci başlatacaktı.

Bu savaş, Anadolu’nun Türklerin eline geçmesi durumunu doğurdu. Bu da İslam savaşçısı olan Türklerin, eski Cihad Akınlarını tekrar başlatacağını gösteriyordu. Abbasiler döneminde biten bu akınlar, Avrupayı İslam tehdidinden kurtarmıştı. Ancak Anadolu’yu ele geçiren ve Hıristiyan Avrupa ile Müslüman Ortadoğu arasında tampon bölge oluşturan Bizans devletinin çok büyük bir güç ve toprak kaybı sağlayan Türkler, aradaki bu bölgeyi ele geçirerek Avrupa’ya başlayacak yeni akınların habercisi oluyordu. Ayrıca İslam dünyasında büyük bir birlik sağlamış olan Türkler bu birlikteliği Hıristiyan Avrupaya karşı kullanacaktı. Bütün İslam dünyasının Türklerin önderliğinde Avrupa’ya akın başlatmalarını önceden gören Papa, önlem olarak Haçlı seferlerini başlatacak ve bu da kısmi olarak işe yarayacaktı. Ancak yine de İslam Dünyasının Avrupa’ya yaptığı akınları durduramayacaktı. Malazgirt savaşı, Türklere Anadolunun kapılarını açan savaş olarak bilinir.

Bu savaş Türklerin Anadolu’da yaşayış sürecini başlatmıştır.

işte o gün bugündü, Anadolu toprakları bizim vatanımız olmuştur.

938 sene boyunca nice vatan evladı bu yolda canını verdiyse,,

bundan sonrada canını vermeye devam edecektir…

Allah bu vatanı, bu toprakları, ve bizleri korusun…

Başkumandanlık Meydan Muharebesi ve Zafer Bayramı

      Türkiye Cumhuriyeti‘nin ulusal bayramıdır. Her yıl 30 Ağustos günü kutlanır. Zafer Bayramı, 1922 yılında 26 Ağustos‘ta başlayıp, 30 Ağustos‘ta Dumlupınar‘da Mustafa Kemal‘in başkumandanlığında zaferle sonuçlanan Başkomutanlık Meydan Muharebesi‘ni (Büyük Taarruz) anmak için kutlanan bayramdır. İşgal birliklerinin ülke sınırlarını terk etmesi daha sonra gerçekleşse de, 30 Ağustos sembolik olarak ülke topraklarının geri alındığı günü temsil eder.

       Zafer Bayramı, ilk defa 30 Ağustos 1923 günü Afyonkarahisar, Ankara ve İzmir‘de kutlanmıştır. Resmî olarak Zafer Bayramı ilân edilmesi 1935 yılının Mayıs ayında olmuştur. Zafer Bayramı, tüm yurtta törenlerle kutlanır. Devlet erkânı ve birçok vatandaş, Ankara‘da Anıtkabir‘i, diğer illerde de anıt ve şehitlikleri ziyaret edip, Mustafa Kemal Atatürk‘e, silâh arkadaşlarına ve komutasında savaşmış askerlere şükranlarını sunar. Hemen hemen her yerleşim yerinde, askerî birlikler geçit törenlerine katılır. Ayrıca dış temsilciliklerde de çeşitli kutlamalar yapılır. 30 Ağustos günü, Türkiye’de resmî tatildir.

Her yıl, Kara Harp Okulu bu tarihte mezun verir. Tüm subay rütbe değişiklikleri bu tarihte geçerli olur. Türk tarihi zaferlerle doludur. Ama 30 Ağustos 1922’de zaferle sonuçlanan Dumlupınar Savaşı, Türk ulusunun yeniden dirilişidir.

       Malazgirt Savaşı’yla (1071) 26 Ağustos’ta Anadolu’nun Türklere kapıların açan kahraman ordumuz; Başkomutanlık Meydan Muharebesi’yle de Anadolu topraklarının Türk Vatanı” olduğunu önünde durulmaz bir iradeyle düşmana ispatlamıştır. Ve yine ulusumuzun iradesiyle Cumhuriyet kurulmuştur. Atatürk, ünlü “Nutuk”unda Kurtuluş Savaşı’nı anlatır. Her Türk yurttaşının okuması gereken Nutuk (Söylev)’da Atatürk savaşa nasıl hazırlandığımızı da anlatmaktadır.

       O’ndan öğrendiğimize göre: Başkomutan Gazi Mustafa Kemal Paşa, Batı Cephesi Komutanı ve İnönü Savaşları kahramanı İsmet Paşa ve Genelkurmay Başkanı Fevzi Çakmak Paşa büyük bir gizlilik içinde taarruz planlarını hazırlarlar.

1922 Ağustos ayında Türk Ordusu taarruza geçmek için, Kurmay heyetince karar verilir. Mustafa Kemal, İsmet Bey, Fevzi Çakmak ve diğer paşalar ile kurmaylar; savaşı yönetmek üzere Kocatepe’ye gelirler.

26 Ağustos sabah, saat 05.30’da Türk topçu birlikleri Afyon’un güneyinden düşman siperlerini ateşle vurmaya başlar. Ardından piyadeler hücuma geçerler. Planlandığı gibi Büyük Taarruz devam eder ve düşman gerilemeye başlar, bozguna uğrayarak ikiye ayrılır.

30 Ağustos’a kadar düşman ordusu çembere alınır. 30 Ağustos sabahı, 1. Ordu ve avcı hatlarını ile 4. Kolordu’yu denetleyen Başkomutan Mustafa Kemal Paşa; saat 14.00’da Aslıhanlar yakınındaki “Komuta Karargâhından taarruz emrini verir. Dumlupınar’da ordumuz düşmana son darbeyi vurur. Düşman askerleri kaçmaya başlar. Mustafa Kemal Paşa; kaçan düşman askerlerini kovalamak için, “Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz’dir. İleri!” komutunu verir. Yunan Başkomutanı General Tikopıs dâhil çok sayıda esir alınır.

         Şahlanan Türk Ordusu düşman güçlerini İzmir’e kadar kovalar. 9 Eylül 1922 günü Türk Ordusu İzmir’e girer. Batı Anadolu’yu yakan yıkan düşman kuvvetleri canlarını zor kurtararak, geldikleri gibi gemilere binerek giderler.

         30 Ağustos 1922 tarihi, Türk ulusunu esir etmek isteyen emperyalist güçlere karşı; kadınıyla çocuğuyla, ordusuyla topyekûn verdiği bir savaşın ve ulusal benliğini kurtardığı ve Zafer Destanı’nın yazıldığı gündür.

        30 Ağustos günü, Türkiye’de resmi tatildir. Her yıl Kara Harp bu tarihte mezun verir. Tüm subay rütbe değişiklikleri bu tarihte geçerli olur.

Kaynak: Vikipedi, İnternet

              Ali Alper ÇETİN

Çukurovalılar Derneği Genel Başkanı

·        Mili Mücadeleye Zafer Gücünü Veren, Zafer Tacını Giydiren Pozantı Kongresi Artık Toprak Altından Çıkarılıyor ve Gaflet Örtüsü Yırtılıyor…

·        Çukurovalılar Derneği, Pozantı Kongresinin Yüceliği, Onun Tanıtımı ve Yeniden Araştırılmasının Öncüsü Olmuştur

      Mustafa Kemal’in Erzurum ve Sivas Kongrelerini hepimiz biliriz. Fakat Pozantı Kongresi ve Nutku bilinmez. Pozantı Kongresini bilmemek, Erzurum ve Sivas Kongrelerini dilsiz, zayıf bırakmaktır. Görülüyor ki, Pozantı Kongresini tarihe tescil edemeyenlerin omuzlarına çöken Milli vebal, affedilmeyecek derecede ağırdır.

       Erzurum ve Sivas Kongreleri birer fikirdi. Pozantı Kongresi ise Milli Mücadelenin cihadıdır, cidalidir, savaşıdır. Fakat Mili Mücadeleye zafer gücünü veren, zafer tacını giydiren Pozantı Kongresi hep meçhul bırakıldı, unutuldu. Bu gafletten Mustafa Kemal’in de üzgün olduğunu bildiğimiz gibi, bilmemek her Türk çocuğu içinde talihsizliktir.

      ŞUNU UNUTMAMAK LAZIM; MUSTAFA KEMAL’İN BİRİNCİ KONGRESİ ERZURUM, İKİNCİ KONGRESİ SİVAS, ÜÇÜNCÜ KONGRESİ DE POZANTI KONGRESİDİR. Milli Mücadele tarihine ışık tutalım. Pozantı Kongresini toprak altından çıkarıp, gaflet örtüsünü yırtalım. Yoksa tarihimize ihanet etmiş oluruz. Diğer taraftan Fransızları Ankara Antlaşmasına getiren, Fransızları Adana topraklarından uzaklaştıran Mustafa Kemal’in Pozantı Kongresinin yüceliğini mutlaka bilmek gerekiyor. Ankara Antlaşmasından 1,5 ay sonra 5 Aralık 1921’de Mustafa Kemal’in yayımladığı Beyannameyi de çok iyi bilmek gerekiyor…

·       Başbakanlık Atatürk Araştırma Merkezi Başkanı (ATAM) Prof. Dr. Cezmi Eraslan Pozantı Kongresine Büyük Hassasiyet Gösterdi

       Çukurovalılar Derneğimiz, Pozantı Kongresini iki yıldır ulusal ve yerel medyada gündeme getirmiştir.

 Derneğimizin yoğun çabaları sonucunda Pozantı Belediye Başkanını yanına alıp konuyu Başbakanlık Atatürk Araştırma Merkezine taşımıştır. ATAM Başkanı Prof. Dr. Cezmi Eraslan büyük hassasiyet göstererek, araştırma merkezinde uzman hocalarımızdan oluşan bir komisyon kurmuştur. Anılan komisyon bir yıldır çalışmaktadır. Bu nedenle Prof. Dr. Cezmi Eraslan Pozantı Kongresinin toprak altından çıkarılıp ve gaflet örtüsünün yırtılmasında büyük gayret sarf etmiştir. Sayın hocamıza çok teşekkür eder, saygılarımızı iletiriz.

·        Pozantı Belediye Başkanı Mustafa Çay Çok Bencil Davranmıştır

       Çukurovalılar Derneği Pozantı Kongresinin toprak altından çıkarılması ve tanıtımı konusunda en büyük gayreti sarf etmiştir. Pozantı Belediye Başkanı Mustafa Çay’a da bu konuda öncülük ve rehberlik etmiştir. Fakat Mustafa Çay, önceden söz vermesine rağmen, aksine bu konuyu siyasileştirmiş ve bencil davranmıştır. Dolayısıyla Pozantı Kongresini tanıtımda beklenilen hedef yakalanamamıştır. Pozantı Kongresi Mustafa Çay yüzünden yine sessiz, yine cılız kalmıştır.

Pozantı Kongresi 90.ncı Yıldönümü şerefle kutlarken, Gazi Mustafa Kemal ve silah arkadaşları ile aziz şehitlerimize Allah’tan rahmet diler, tüm gazi ve kahramanlara minnet ve şükran duygularımızı sunarız.

                                                                                         Ali Alper Çetin

                                                                                       Çukurovalılar Derneği Genel Başkanı

30.10.1918 tarihinde Mondros Mütarekesi imzalandı. İngilizler, Halep’teki ordularının lojistik ve ikmal işleri bahane ederek İskenderun’u işgal etmek istediler. Yıldırım Orduları Grubu Komutanı Mirliva Mustafa Kemal Paşa, İskenderun’un İngilizler tarafından işgal edilmesine karşı çıktı. Bu nedenle, Mustafa Kemal Paşa’yı boşa çıkartmak isteyen Osmanlı Hükümeti, Yıldırım Orduları Gurubu’nu ve 7. Ordu’yu lağvetti. Akdeniz’in incisi İskenderun’un işgaline karşı çıkan Mustafa Kemal Paşa görevinden olmuştu. Karargâhı Belen’de bulunan 41. Tümen, 9 Kasım 1918’de Antakya ve İskenderun’dan çekildi. Sykes-Picot Anlaşmasını hiçe sayan İngilizler; 9 Kasım 1918’den itibaren İskenderun ve Musul’dan başlayarak Fransa’nın payına bırakılan aziz yurt topraklarını büyük bir iştahla işgal etmeye başladı. Bu sırada Fransızlar, Kilikya adını verdikleri Adana ve Mersin bölgesi ile Hatay’ın bir kısmını fiilen işgal etti.

Bu gelişmeler ışığında, önce İngilizler tarafından işgal edilen Hatay bölgesinde; Fransızlar, 14.11.1918’de İskenderun’dan başlamak üzere bütün bölgeyi işgal etti. Fransızların doğu lejyonundaki (Legion d’Orient) gönüllülerden oluşan Ermeni intikam birliğinin 19.12.1918’de Dörtyol’un Karakese köyüne saldırısı neticesinde düşmana “ilk kurşun sıkıldı” ve böylece vatan ve namus mücadelesi başladı.

Nisan 1920’de Tayfur (Sökmen) Bey, Amik Kuvayı Milliye müfrezesini kurdu. 31.04.1920’de Antep’in Sam köyünden Ankara’ya çektiği telgrafta, Hatay bölgesinin Misak-ı Millî (6 maddelik Millî Sözleşme) sınırları içerisinde olup olmadığı sordu. Ankara’dan, sancak bölgesinin Misak-ı Millî sınırları içerisinde olduğu bildirildi ve Maraş’taki 2. Kolordu ile temas etmesi istendi. 24 Temmuz 1920’de Mayasalun’da Fransız işgal ordusu, Faysalcı Arap ordusunu yendi.  “Mayasalun Muharebesi”nden sonra, bölgedeki Faysalcıların ümidi kesildi. Çaresiz kalan Faysalcı İbrahim Haneno gibi Arap önderleri, Maraş’taki 2. Kolordu Komutanı Albay Selahattin Adil Bey, Hatay bölgesinde Yüzbaşı Yaver Bedri Bey ve Milis Yarbay Ali Şevki Özdemir Bey’in emrine girdi. Haneno’nun taşıdığı flamanın bir yüzü “Türk Bayrağı” olup, “İnanlar kardeştir” ayeti, diğer yüzü ise “Faysalcı Arap Bayrağı” olup “Kardeşlerinizin arasını düzeltiniz” ayeti yazılıydı.

Hatay bölgesinde 28.02.1919’da Hamam baskını, 21.04.1919’da Harim baskını ve Yeniköy çarpışması, Ağustos 1919’de Yoğurma köyü çarpışması, 08.02.1920’de Muratpaşa Boğazı çarpışması, 06.03.1920’de “Akbez manastır boşaltması”, 07.05.1920’de Payas baskını ve arkasında Mustafabeyli istasyonu baskını, 23.05.1920 ve 10.06.1920 tarihleri arasında Fransızlar tarafından“Birinci Antakya Bombardımanı” ve arkasından “İkinci Antakya Bombardımanı” yapıldı, 15.06.1920’de Antakya’da Maragozlar çarşısı vuruşması,  Haziran 1920’de Narlıca Bombardımanı ile Muarra Baskını ve İskalibiye Baskınları, Ağustos 1920’de Fransızların Afsıya (Avsuyu) ve Ziyaret köylerini bombardımanı, 15.08.1920’de Fransızlar tarafından “Üçüncü Antakya Bombardımanı” yapıldı, 04.09.1920’de Belen’de Atik ve Gedik Baskınları, 10.09.1920 ve 13.09.1920 tarihleri arasında Osmaniye, Erzin ve Ceyhan muharebeleri, 22.09.1920’de Boklukaya’da “Birinci Boklukaya Muharebesi”, 13.10.1920’de Antakya Baskını, 10.11.1920 ve 21.11.1920 tarihleri arasında Hassa şehir çarpışmaları, 1920 sonbaharında Fransızların Kuseyr saldırısı, 02.12.1920’de Demirköprü çarpışması”, 14.12.1920’de Kefert Harim çarpışması, 24.12.1920’de Cisri Şuğur Çarpışması, 07.01.1921’de “Derküş Muharebesi”, Ocak 1921 ortalarında Boklukaya’da “İkinci Boklukaya Muharebesi”, Şubat 1921’de Cebeli Zaviye’de “Erbain (Kırklar) Muharebesi”, 11.03.1921 ve 12.03.1921 tarihleri arasında Hassa şehir çarpışmaları, Mayıs ve Haziran 1921’de Hassa, Belen ve Kürtdağı çarpışmaları, 01.06.1921’de Akpınar Çarpışması, Eylül 1921’de Fransızların Yayladağı ve Kuseyr saldırısı ve Eylül 1921’de Kömürçukuru çarpışmaları yapılmıştır. Dörtyol’da Küllük, Hassa’da Söğüt, Tiyek, Akbez ve Demrek, Kürtdağ’da Kazıklı, Kırıkhan’da Eşmişek ve Gümüşoluk, Antakya’da Şenköy, Büyükburç, Demirköprü, ve Narlıca gibi köyler Kuvayi Milliyenin karargâhı oldu.

13.07.1919’da Filistin ve Suriye’de incelemelerinde bulunan ABD “King-Crane” manda heyeti İskenderun’a geldi. ABD manda heyeti Dr. Henry Churchill King ve Charles R. Crane eş başkanlığında, Dr. Albert H. Lybyer, Dr. G.Montgomery ve Yüzbaşı W. Allem’dan oluşuyordu. Bu heyet, barış ve kardeşlik içinde yaşayan Hataylıları Türkler, Araplar ve Azınlıklar gibi cemaatlere bölerek İskenderun’a çağırıldı. Antakya’dan Türkmenzade Ahmet Ağa’ya ABD heyet başkanı “Türklerin artık bir daha gelmeyeceğini” söyleyerek, “Fransız veya Arap idaresinden birini seçmelerini” istedi. Türkmenzade Ahmet Ağa da bu söze karşı, “Türkler bize gelmezse biz Türklere gideriz” diyerek anlamlı bir cevap verdi.  Bu görüşmeler sırasında ABD heyeti başkanı, Belen kazası Samanlı köyünden Mehmet Sarı Ağa’ya “Fransız mandasını mı? Yoksa İngiliz mandasını mı? İstersiniz.” Diye sordu. Bu soruya karşı Mehmet Sarı Ağa, “Daha başka manda taliplisi yok mu?” diye cevap verdi. ABD heyeti başkanı da “Evet bir de, Amerikan mandası var” diye manda teklifinte bulunması üzerine, Sarı Ağa: “Biz Türküz. Türk Devleti’ni istiyoruz. Başka bir devletin himayesine sığınmak istemiyoruz. Türk olarak doğduk, Türk olarak yaşadık ve Türk bayrağı altında öleceğiz. Başka bir devletin bayrağının altında gölgelenmek istemiyoruz.” diyerek milli bir duruş gösterdi. Bu sözlere bozulan ABD heyeti başkanı: “Türk Devleti yıkılmıştır. Türk Ordusu dağılmıştır. Türklerin hiçbir gücü ve hiçbir kudreti kalmamıştır.” diyerek küstahça bir cevap verdi. Buna Sarı Ağa da “Türk Devleti çökebilir, Türk Ordusu dağılabilir, fakat Türk milleti asla esir edilemez, Türk Milleti kimsenin kölesi olamaz.” diyerek cevap verdi. Sarı Ağa’nın gök gürültüsünü benzer bu sözleri küstah yüzlerde yankılanırken, bir eliyle de Amanos Dağlarını işaret ederek “Biz yolumuzu biliriz. Buradan yol Kızılelma’ya gider” dedi.

Daha sonra, 18.01.1919’de başlayan Paris Barış Konferansı sürecinde imzalanan 15.09.1919 tarihli Fransa-İngiltere anlaşmasıyla; bu defa Fransa Musul bölgesindeki haklarını İngiltere’ye bırakırken, İngiltere de Şanlıurfa, Gaziantep ve Kahramanmaraş ile Hatay’ın bir kısmı üzerindeki haklarını Fransızlara bıraktı. Mustafa Kemal Paşa ve Kuvayi Milliye vaziyet alıncaya kadar geçen dönemde, milli mukadderatımız müstemlekecilerin çıkar pazarlığında mülevves bir şekilde elden ele dolaşıyordu.

1918’de Fransızların Hatay’ı işgalinden sonra, bölgede İskenderun sancak yönetimi kuruldu. Fransızlar tarafından işgal edilen bölge, Milletler Cemiyeti yasasının 22. maddesi ile öngörülen ve 28.06.1919’da kurulan “Mandat” sistemine dayanılarak, 25.04.1920’de Devletler Yüksek Konseyi San Remo toplantısında, Suriye ve onun bir parçası sayılan Lübnan bölgesi “A” türü Mandat yönetimi olarak Fransa’ya bırakıldı. Fransa Mandater devlet sıfatıyla; 01 Eylül 1920’de Halep, Şam, Dürzi, Lübnan ve Alevi hükümeti olmak üzere, yörede beş parçalı yönetim oluşturdu. Beyrut’ta konuşlanan Fransız Fevkalâde Komiserliğinin 09 Ekim 1920 tarih ve 403 sayılı kararnamesiyle, İskenderun merkezli sancak yönetimi Halep vilayetine bağlı müstakil bir sancak haline getirildi. Bu idari örgütlenmeye göre; İskenderun, Antakya, Belen (öteden beri Kırıkhan bölgesi Belen kazasına bağlı idi), Harim kazaları ile Cisrişuğur ve Lazikiye mıntıkalarına tabi olan Ordu (Yayladağı), Bayır, Bucak ve Hazine (Elekrad)  nahiyeleri müstakil İskenderun sancak yönetimine dahil edildi.

06.06.1921’de Fransa Hükümeti’nin temsilcisi olarak, Ankara’ya gelen Franklin Bouillon Ankara’da Büyük Millet Meclisi Hükümeti’yle görüşmelere başladı ve kısa bir süre sonra görüşmeler kesildi. 23 Ağustos 1921’de Yunan ordusunun saldırısı ile başlayan Sakarya Meydan Muharebesi, 13 Eylül 1921’de zaferle sonuçlandı. Kazanılan bu zafer, Türklük ruhunun ve kahramanlığının ölmediğini bütün dünyaya bir daha gösterdi. Bu zaferin bir gün öncesinde Fransız Fevkalade Komiserliğinin 12 Ekim 1921 tarih ve 102 sayılı kararnamesiyle sinsi bir şekilde; İskenderun müstakil sancağına evvelce katılan Harim kazası ile Bayır, Bucak ve Hazine (Elekrad)  nahiyeleri sancak idaresinden ayrılarak Lazkiye’ye bağlandı. Fransızların diplomatik bahanelerle kestikleri, Türk-Fransız görüşmelerine yeniden başladı ve 21 Ekim 1921 tarihinde Ankara İtilafnamesi imzalandı. 15 Kasım 1921’de Hassa’nın kurtuluş şenlikleri yapılmışsa da Fransız askerlerinin Hassa’dan çekilmesinden bir gün sonra 59. Türk Piyade Alayı’na bağlı bir bölük asker 05.01.1922’de Hassa’ya girdi. 8 Ocak 1922’de Erzin ve 9 Ocak 1922’de Dörtyol düşman işgalinden kurtuldu.

Ankara İtilafnamesiyle,  1918’den itibaren sırasıyla; Antakya’dan Yüzbaşı Asım (şehit) ve Yedek Subay Teğmen Nuri Aydın, Hassa’dan Yedek Subay Teğmen Emin Arifi, Belen’den Yedek Subay Teğmen Cevat Paşacık, Reyhanlı’dan Kuvayi Milliye Komutanı Mürselzade Tayfur Sökmen, Kırıkhan’dan İnayet Mursaloğlu, 1918-1920 yıllarında Mersin’de bulunan 41. Tümen’den Binbaşı Kadri ve Yüzbaşı Süleyman Beyler, Mustafa Kemal Paşa’nın Yaveri Yüzbaşı Ali Bedri Bey, Antep Müdafii Milis Yarbayı Özdemir Bey, Dörtyol’dan Kara Hasan Paşa, Erzin’den Kirtik Hüseyin Barutçu, Cebeli Nusayri’den Milis Binbaşı Şeyh Salih el Alevi, İslahiye’den Yedek Subay Teğmen Süleyman Bedri (Sakallı Zabit), Kürtdağı’ndan Hacı Hannan Ağa, Meydanı Ekbez’den Şeyh Abdi, Harim’den İbrahim Haneno, Cebel-i Zaviye’den Mustafa el Hac Hüseyin, Cisrisuğur’dan Haşim Bey,  İdlip’ten  sabık Kaymakam Zeki, Cisrül Hadit (Demirköprü)’den Şeyh Yusuf Sadun, Sayhun’dan Ömer Ağa Beytar gibi adını belirtemediğimiz daha bir çok milli mücadele önderinin yürüttüğü Hatay Milli Mücadelesinin silahlı safhası durdu.

Ama işbirlikçilerin yardımıyla, Fransızlar tarafından sinsice pusuya düşürülen Hassa’da Postallı Nahsen Paşa, Kırıkhan’da Çolak Mustafa, Kumlu’dan Maho Paşa, Altınözün’den Akil İskat, Samandağ’da Mehmet Ali Cilli, Reyhanlı’da Hamit Öcal, Faruk Cengiz ve Mehmet Yediç gibi milli önderler haince şehit edilerek Hataylılar çöküntüye sürüklenmek istendi. Bundan sonra düşük yoğunluklu pasif direniş şeklinde yürütülen İskenderun ve Antakya havalisiyle ilgili silahsız mücadele dönemi başladı.

Fransızlar Ankara İtilafnamesi öncesinde, Sakarya Muharebesi’nin sonucunu beklediler,  muharebenin Türklerin zaferiyle sonuçlanması üzerine,  mülevves sömürge zihniyetiyle son bir sinsi oyun tezgâhlayarak müstakil İskenderun Sancağının idari örgütünü yukarıda belirtildiği gibi değiştirdiler. Bu örgütlemeye göre, Kanuni Sultan Süleyman döneminde kurulan ve 400 yıldan beri sancak ve kazalık yapan Belen şehri nahiye teşkilatına dönüştürüldü.  09 Ekim 1920’ye kadar ancak küçük bir köy görünümünde iken nahiye merkezi yapılan Kırıkhan, kolonyalist bir planla 12 Ekim 1921 tarihinde de kaza teşkilatına dönüştürüldü. Kadim bir Türk şehri olan Belen ise,  sinsi ve kalıcı bir anlayışla Fransızlar tarafından koloni oluşturmak üzere kurulan Kırıkhan kazasına nahiye olarak bağlandı. Fransızların kurguladığı bu emperyalist oyunun kalıntıları ancak 1990 yılında Belen’in yeniden kaza merkezi olması ile sona erdi.

15.03.1923’de Mustafa Kemal Paşa Adana’ya geldi, siyahlara bürünmüş ay yıldızlı bayraklarla kendisini karşılayan Hataylılar içinde yine siyahlar giyerek esaret zincirlerine vurulan Antakyalı Türk kızı Ayşe Fitnat Hanım’ın “Ey ulu gazi bizi kurtar” diye başlayan 5 dakikalık nutku bitince, orada yaşanan milli duyguyla gözleri nemlenen Gazi Mustafa Kemal Paşa; “Kırk asırlık Türk yurdu düşman elinde esir kalamaz. Günü gelecek siz de kurtulacaksınız.” dedi. Bu söz, bütün Hatay Türkleri tarafından kurtuluş için bir senet olarak kabul edildi ve ümit kaynağı oldu.

24 Temmuz 1923 tarihli Lozan Barış Anlaşması’nın 3. maddesi ile 21 Ekim 1921 tarihli Ankara İtilafnamesi’nin geçerli olduğu kabul edildi. 30 Mayıs 1926’da Fransa ile imzalanan Dostluk ve İyi Komşuluk Sözleşmesi ile İskenderun Sancak yönetimi için öngörülen özel yönetim teyit edildi. 3 Şubat 1930’da Fransa ile imzalanan Protokolle Türkiye-Suriye sınırı belirilendi.

Ulu Önder Atatürk’ün Hatay Davası’ndaki kararlılık ve gelişen dünya şartları karşısında, stratejik öneme sahip olan Hatay’ı elinde tutmak isteyen Fransız Fevkalade Komiserliğinin 14.05.1930 tarih ve 3112 sayılı kararnamesiyle, bu tarihe kadar Halep vilayetine bağlı olan “müstakil İskenderun sancağı”nı, bu kararla Suriye Hükümetinin merkezi olan Şam’a bağladı. Bununla da kalmayan Fransızlar, 1936 yılında Suriye Vatani Partisi yöneticilerini Paris’e çağırarak,  bazı şartlar altında Suriye’nin bağımsızlığını genişletti. Bundan az bir zaman sonra da Lübnan’ın bağımsızlığını genişletti.

Fransa ve Suriye arasında imzalanan bu anlaşma üzerine, 9 Ekim 1936 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti, Fransa Hükümeti’ne müracaat ederek, Suriye’ye tanınan bağımsızlık rejiminin, 1921 Ankara İtilafnamesi dikkate alınarak, ayrıca İskenderun sancağı için de uygulanmasını istedi. Bu talep karşısında Fransa Hükümeti, Ankara İtilafnamesi hükümlerini tanımakla birlikte, 1922 tarihli Milletler Cemiyeti Mandat Şartlarına göre Suriye ve Lübnan’ın toprak bütünlüğünü koruma zorunluluğu olduğunu bildirdi.

Bu gelişmeler üzerine, İngiltere Dışişleri Bakanı Eden, Milletler Cemiyeti ve İsveç Delegesi Sandler kanalıyla yürütülen Hatay görüşmeleri, nihayet Fransa-Türkiye anlaşması ile sonuçlandı. Bu karar, 27.01.1937 tarihinde Milletler Cemiyeti Konseyinde onaylanarak kabul edildi. Bu kararla, İskenderun sancağının bağımsızlığı kabul edildi. Paris Baş Şehbenderi olan Firuz Kesim,  30.01.1937’de Antakya’ya Türk Başkonsolosu olarak gönderildi.

Milletler Cemiyeti (M.C.), Türkiye ve Fransa memurlarının katılımıyla kurulan seçim Komisyonu 03.04.1938’de Hatay’da seçim (pilebisit) çalışmalarına başladı. M.C.’nin hazırladığı İskenderun Sancak Anayasası’na göre, seçimler iki dereceli olarak yapılacak ve 20 yaşını dolduran erkekler anayasada belirtilen cemaatlerden her hangi birine serbestçe yazılacaktı. Bu çerçevede Müslümanlar; Türk (Sünnî), Arap (Sünnî), Alevî, Kürtler (Eyyübi) cemaati olarak yazıldı. Gayrimüslimler ise; Ermeni, Rum Ortodoks, Yahudi cemaati olarak yazıldı. Hatay’da seçim kütükleri cemaat esasına göre yazılarak, bölücülük ve yıkıcılık yapıldı. Şöyle ki, güya seçim yazımlarıyla; Müslümanlar önce ırk, sonrada mezhep esasına göre bölündü, sinsi bir müstemleke yöntemi kullanılarak barış ve kardeşlik timsali Hataylılar iki defa parçalandı. Fransızlar, yıkıcı ve bölücü bu sömürge yöntemleriyle; namus ve haysiyet sahibi Hataylılara karşı böyle sinsi planlar tezgâhladılar. Fakat her şeye rağmen, Hataylıların ve Türk Hükümeti’nin gayret ve ümidi bitmedi.  Hatay’ın “Anavatan’a ilhak süreci” kesintiye uğratmadan devam etti.

24.05.1938’de yabancı ajanslar dünyaya Atatürk’ün hasta olduğuna dair haberler yayıyordu. Bu haberler, Hatay meselesini sonuçsuz bıraktırmaya yönelikti. Bunu sezen Atatürk, Mersin’e geldi ve uzun süren resmigeçit törenleri yapıldı. Atatürk, Hatay meselesi çözülünceye kadar burada kalacağını söyleyince, İngiliz ve Fransız elçilerinin “Türkiye’nin bütün şartlarının kabul edildiğine” dair mesajları kendisine iletilmesi üzerine, buradan Adana’ya geçti. Adana’da yapılan törenden sonra Ankara’ya hareket etti. Ayrıca 30.000 Türk askeri, Türkiye’nin Hatay sınırında hazır vaziyete getirildi.

18.03.1938’de Hatay meselesi Milletler cemiyetinde tekrar görüşüldü. 1 Temmuz 1938 Cuma günü Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral Asım Gündüz Başkanlığında bir Türk Heyeti Antakya’ya geldi. Antakya Lisesinde yapılan görüşmelere, Fransız Orgeneral Hot Zinger başkanlık etti. Görüşmeler sonucunda, 3 Temmuz 1938 Pazar günü Türkiye ve Fransa arasında “Hatay Askeri Anlaşması” imzalandı. 4 Temmuz 1938 Pazartesi günü de Ankara’da; Türkiye ile Fransa arasında, “Dostluk Antlaşması”, “Müşterek Beyanname” ve “Optanlara Mütedair Protokol” imzalandı.

Bu anlaşmalar gereğince, 5 Temmuz 1938 Salı günü saat 05.00’de Kurmay Albay Şükrü Kanatlı komutasındaki Takviyeli Dağ Alayı’nın ana kuvvetleri, Türkiye’nin Hassa’daki hududunu geçerek, Hacılar Nahiyesinden Hatay topraklarına girdi.  19 yıl, 7 ay ve 26 günden beri düşman elinde esir yaşayan Hataylıların büyük özlem ve coşkusuyla karşılandı. Hassa-Hacılar hududundan Hatay’a giren ilk Türk subayı Süvari Bölük Komutanı Ön Yüzbaşı İhsan Ağrı ve ilk Mehmetçik de Boyabatlı Abdullah’dı. Türk Alayı, öğle vakti Aktepe’ye geldi. 100 yaşlarında Ömer Gülle’nin ninesi, üç yaşındaki torunu Mustafa Kemal’i, kurban etmek üzere Şükrü Kanatlı’nın atının ayakları altına yatırdı, Şükrü Kanatlı hemen atından inerek ninenin elinden bıçağı çekip aldı. Nine, “Bırak Paşam… Bırak… Benim nezrim var. Dört oğlumu Çanakkale’de onun, Mustafa Kemal’in yanında şehit verdim. Türk Ordusu bu topraklara ayak basarsa, onun kumandanının ayakları altında torunumu kurban ederim, diye adadım. Bırak ta adağımı yerine getireyim.” Dedi. Kanatlı Paşa, kesilen kurbanları işaret ederek, “Bunlar senin adağının yerine geçer.” Diyerek, güngörmüş ninenin elinden tutarak nahiye merkezinin bahçesine beraberce yürüdüler. (Kaynak, Nuri Aydın Konuralp) Burada, halkın elbirliği hazırladığı öğle yemeği Türk Askerine ikram edildi. 

6 Temmuz 1938 Çarşamba günü sabahı Aktepe-Bulgur Pınarı istikametinden Kırıkhan’a geldi. Her taraf Türk Bayrağı ile gelincik tarlasına dönmüştü. Her yerde davullar çalınıyor, sevinçten coşan insanlar halaylar kurup oynuyordu. Temmuz sıcağında tuluklardan ikram edilen ayranlarla askerlerimiz serinliyordu. Bulgur Pınarı’nda Delibekirli Köyünden Kul Muhammet, Şükrü Kanatlı’nın önüne çıkıp, o günün anlam ve coşku halini bir dörtlüğünde“Ne mutlu pınar sana, Hat buluğa erdi bugün. Evveli Yavaş akardın menbağından coştun bugün” diye dile getirirken, bir başka dörtlüğünde de “Türk askeri gelmez siz hayal kuruyorsunuz” diyen gafil ve hainlere “Hani onlar hani Onlar, Türk Askeri bu gelenler, Türklere karşı duranlar, Filistin’e kaçtı bu gün” diyordu. Bulgur Pınarı ve Kırıkhan’da yapılan karşılama ve kutlama töreninden sonra Topboğazı’ndan coşku seli içinde akşamüstü Belen’e gelen Kurmay Albay Şükrü Kanatlı, 41. Tümen Şehitlik ve Abidesini selamladı ve şehitler için gözyaşı döktü.

Yine 5 Temmuz 1938 Salı günü saat 05.00’den itibaren, ikinci askeri kolda Dörtyol istikametinden Binbaşı Süleyman Dinçsoy komutasında gelen Takviyeli Dağ Alayı’na bağlı 1.Tabur ve topçu bataryası süvarileri, Payas çayı üzerindeki hududu geçerek, Hatay’ın incisi İskenderun topraklarına girdi. Dörtyol-Payas hududundan Hatay’a giren ilk Türk subayı Piyade Bölük Komutanı Yüzbaşı Celal Bora’dır. Burada, halkın özlem ve sevinç gösterileriyle karşılandı. Salı günü saat 11.45’de, halkın büyük coşku ve gösterileri arasında Payas istikametinden İskenderun Limanı’na gelen Türk Ordusu, İskenderun’a girdi. Her taraf bayraklarla süslenmiş, halkın sevinç ve coşkusu eşliğinde“Hatay Kurtuldu, Yaşa Varol Atatürk” ve “Kırk asırlık Türk yurdu esir kalamaz” yazılı zafer taklarının altından askerlerimiz şeref ve şanla geçiyordu. Bu ne büyük mutlu bir gündür. Bu mutlu günün milli heyecanını yaşayan, gözyaşı döken ve dostlarını tebrik eden Hataylılara ne mutlu.

 7 Temmuz 1938 Perşembe günü, yaklaşık yüzbin kişinin katıldığı büyük bir coşku ve törenle karşılanan Türk Ordusu Antakya’ya girdi. Askerleri kucaklayanların, ayakları altına yatanların haddi hesabı yoktu. Her taraf bayraklarla donatılmıştı. Yılların hasreti gönüllerde coşku seli haline gelmiş, sevinç gözyaşlarının yıkadığı yüzlerde parlıyordu. Cebrail Tepesi insan seli halindeydi. Cadde üzerindeki binalar Hataylılarla doluydu. Zabıta kuvvetleri, halkı tutmakta zorlanıyordu. “Eğer Türk Ordusu gelirse” diye adak tutanlar ve milli imanla coşan bazı Hataylılar, kurbanlar kesiyordu. Antakyalıların elbirliğiyle Yeni Cami avlusunda hazırladığı öğle yemeği Türk Alayı’nın subay ve askerlerine ikram edildi. Yemeğin burada verilmesinin bir anlamı vardı. 1934 yılının Ramazan ayında, Türk aleyhtarlığı ve İngiliz casusluğuyla bilinen Kürt Mehmet Efendi adındaki hocanın kışkırtmasıyla,  şapka giyerek Yeni Cami’ye gelen gazeteci Selim Çelenk’e, “Öldürün bu kâfiri” diyerek yapılan saldırının anısına, bu vesileyle Yeni Cami seçilmişti. (Kaynak, Selim Çelenk)

 8 Temmuz 1938 Cuma günü Kırıkhan’dan Reyhanlı’ya gitmekte olan bir Türk süvari birliği Curcurum Köyünde (Hamam Köyü, Kumlu) sevinçle karşılanırken, işgal kuvvetleri tarafından namusu kirletilen bir Türk kadını “başından örtüsünü çıkardı, şükürler olsun bu günü de gördüm, artık ölsem de gam yemem” diyerek kendini süvarilerin yoluna attı. O düşman tarafından kirlenen namusunun, ancak Türk süvarilerinin nalları altında ezilerek temizleneceğine inanıyordu.  (Kaynak, Hasan Kanat, Kumlu) Türk süvari birliği, halkın büyük coşkusu eşliğinde buradan Çatalhöyük Köyüne (Üçtepe Köyü, Reyhanlı) geldiğinde,  Mürseloğlu Kemal Bey, süvari birliğinin önünü kesip daha önce, “Türk Ordusu Hatay’a girerse tek kızım Necla’yı kurban edeceğime ant içmiştim.” diyerek, Türk süvarisinin nalları altında kızını kurban etmek için yatırınca, komutan atından inerek küçük Necla’yı kucağına aldı, O’nun yerine bir koç kurban edildi. (Kaynak, Tayfur Sökmen) O gün böyle büyük bir coşkuyla Türk süvarisi Reyhanlı’ya girmişti.

01.08.1938’de Hatay’da seçimle ilgili tescil işlemi sona erdi. Buna göre; Türk cemaati: 35.847, Alevî Cemaati: 11.319, Ermeni cemaati: 5.504, Arap (Sünnî) cemaati: 1.845, Rum Ortodoks Cemaati: 2.098 ve diğer cemaatlerden 395 erkek seçim kütüğüne yazılmıştır. Hatay seçimleri sırasında, “sokak ortasında, kapı eşiğinde, konut ve işyerinde; hançer, tabanca, tüfek ve zırhlı araçlardan açılan makineli tüfek ateşiyle masum Hataylılar Şehit edildi.”

08.08.1938’de Hatay’da ikinci seçmenlik kayıtları sona erdi. Bu sürece göre, 19.08.1938 günü millet meclisi için adayların isimleri ve sayıları belirlenecekti. Ancak, bu sürecin bitiminden evvel aday sayısının seçilecek milletvekili sayısına denk gelecek şekilde 40 kişi olduğu görüldü ve böylelikle seçimin ikinci safhasının yapılmasına gerek kalmadan adaylar milletvekili oldu. Buna göre, Türk cemaatinden 22, Alevî cemaatinden 9, Ermeni cemaatinden 5, Arap (Sünnî) cemaatinden 2 ve Rum Ortodoks Cemaatinden 2 mebus (milletvekili) tespit ve ilan edildi.

02.09.1938 tarih ve saat 11.45’te, Hatay Devleti Millet Meclisi (Gündüz Sinemasında) Abdülgani Türkmen’in başkanlığında toplandı ve “17. Türk devleti olarak Hatay Devleti kuruldu.” Tayfur Sökmen Hatay Devlet Başkanı seçildi. Hatay Meclisi 1.Başkanvekiliğine Vedi Münir Karabay, 2.Başkanvekiliğine Zeynel Abidin Cilli, Hatay Meclisi Genel Sekreterliğe Bekir Sıtkı Kunt ve Dr. Vedi Bilgin seçildi. 03.09.1938’de Dr. Abdurrahman Melek’in Başkanlığında kurulan Hatay Devleti Hükûmetinde, Başbakan ve İçişleri Bakanı Dr. Abdurrahman Melek, Adalet Bakanı Cemil Yurtman, Maliye, İktisat ve Ticaret Bakanı Ahmet Cemal Bakı, Bayındırlık ve Zıraat Bakanı Kemal Alpar ve Eğitim ve Sağlık Bakanı Ahmet Faik Türkmen görev aldı. Hatay Millet Meclisinin, 06.09.1938 tarihli oturumunda, Aralık 1936 ayında “Atatürk’ün şeklini çizdiği bayrağı” esas kabul ederek “Hatay bayrağı kanunu” kabul etti. Bu Bayrak, bando eşliğinde törenle Hatay Millet Meclisi binasına çekildi ve kutlama için 11 pare top atıldı. 07.09.1938 tarihli oturumda ise, “Türk İstiklâl Marşı” Hatay Devleti’nin de“Millî Marşı” olarak kabul edildi.

 Başından itibaren Büyük Atatürk’ün emir ve talimatları doğrultusunda, ısrarla takip edilerek, yürütülen Hatay Milli Davası nihayet; 23.06.1939 tarihinde Türkiye ile Fransa arasında “Hatay mıntıkasının Türkiye’ye iadesine dair antlaşmanı”n imzalanması ile dönüm noktasına geldi. Buna göre Hatay, Türkiye topraklarına katılıyordu. “Bu haber, Hatay’a ulaşınca resmî dairelerden Hatay bayrakları indirildi, yerine Türk bayrağı çekilerek, şehir Türk bayrakları ile süslendi.”

Bu gelişme üzerine, 30.06.1939 tarihinde Hatay Millet Meclisi “Hatay’ın anavatana kavuştuğuna dair karar” aldı.  Böylelikle Hatay Devleti sona erdi ve kendi iradesiyle Hatay, Türkiye Cumhuriyetine katıldı. 18 Temmuz 1939 Salı günü ilk Türk Valisi olarak Hatay’a gelen Şükrü Sökmensüer, Belen’deki 41. Fırkanın Kahraman Şehitlerini selamladıktan sonra Şehitler Abidesinde; “Hatay’ın Türkiye Cumhuriyetine bağlı bir Türk vilayeti olduğunu ilan ederek, Hataylıların Cumhuriyet kanunlarının bütün icaplarından ve nimetlerinden eşit şekilde faydalanacakları söyledi”.

23 Temmuz 1939 günü sabahında Hatay’da kalan son Fransız kıtası kışladan ayrılmıştır. Türk ve Fransız birliklerinin katılımıyla düzenlenen törende, “saat 07.45’de Fransız bayrağı indirilerek, yerine İstiklâl Marşı eşliğinde Türk bayrağı çekilmiştir.” Bu tarihî an, töreni izleyen binlerce Hataylı tarafından coşkulu şekilde kutlanmıştır. “Kırk asırlık Türk yurdu” olan Hatay’ın anavatana katılmasıyla, 19.12.1918 tarihinde Dörtyol’da başlayan Hatay mücadelesi 21 yıl sonra tamamlanmıştır. Hatay, “Osmanlı ülkesinden koparılan bölgelerden geri alınan tek toprak parçası olma” özelliğine sahiptir.

Bu millî ve tarihî olayı coşku ve heyecanla kutlarken, Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları ile aziz şehitlerimize Allah’tan rahmet diler,  gazilerimize şükran ve minnet duygularımızı sunarım. Bu günün sevinç ve mutluluğunu bütün Hataylılar ve Büyük Türk Milleti ile paylaşmaktan onur duyarım. Saygılarımla. 23.07.2010

Cemil GÖK -Araştırmacı

ADRES:

Anadolu Mahallesi

Maliye Lojmanları A Blok 3/5

ISPARTA

Cep: 0.505.901.66.79

e-mail:cemilgok32@hotmail.com

        1919-1922 İstiklal Harbi’nden sonra, “Osmanlı devletinden koparılan bölgelerden geri alınan tek toprak parçası olma” özelliğine sahip, güzel Hatay’ımızın “Anavatan’a Katılmasının 71.nci Yıl Dönümü” coşkusunu paylaşmaktan onur duyarız.
       Bu vesileyle, Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları ile aziz şehitlerimize Allah’tan rahmet diler,
Hatay Davasına emeği geçen gazi ve kahramanlara minnet ve şükran duygularımızı sunarız.

                                                    Yönetim Kurulu

Feyiz, bereket, rahmet, temizlik, af  ve berat gecesi olan mübarek  BERAT KANDİLİNİZİ tebrik eder; Size, ailenize, tüm Türk ve İslam alemine barış, huzur, bereket getirmesini temenni eder, sevgi ve saygılar sunarız.

ÇUKUROVALILAR DERNEĞİ

YöNETİM KURULU

                                                                                                                                                                                                     ÇUKUROVALILAR DERNEĞİ

   YÖNETİM KURULU